kwartalnik "Edukacja Biologiczna i Środowiskowa"

ISSN 1643-8779



"Edukacja Biologiczna i Środowiskowa" 2016/3, 54-62

« « « 2016/3

Kliknij tę ikonę, by obejrzeć artykuł we Flashu (plik SWF) | należy odczekać do momentu, aż plik załaduje się w całości, a następnie obracać strony strzałkami klawiatury (w prawo i w lewo) lub chwycić myszką za górny róg i przeciągnąć stronę

Ewa Moliszewska, Dagna Maculewicz

Dwujądrowe Rhizoctonia spp. jako patogeny roślin

Abstrakt:

Grzyby rodzaju Rhizoctonia stanowią dużą i zróżnicowaną grupę, w większości patogenów roślin lub izolatów saprotroficznych. Jest to kompleks grzybów o skomplikowanej systematyce, której podstawę stanowi podział nieformalny na grupy anastomozowe. Pośród nich wyróżnić można grupę określaną jako dwujądrowe Rhizoctonia spp. (BNR –binucleate Rhizoctonia). Grzyby te porażają szereg roślin, głównie infekując organy podziemne zbóż, ziemniaków, buraków, truskawek, róż i innych gatunków. Wciąż niewiele wiadomo o grupach anastomozowych występujących na terenie Europy (izolowano reprezentantów tylko pięciu ze znanych grup), preferowanych przez nie roślinach żywicielskich i konsekwencjach ich występowania, szczególnie w uprawach. Jednocześnie pojawiają się informacje o izolatach BNR niepasujących do znanych dotychczas grup anastomozowych, co wyraźnie sugeruje, że jeszcze wiele pozostaje do zbadania. Wciąż istniejące problemy w klasyfikacji i określeniu relacji między dwu- i wielojądrowymi grupami Rhizoctonia spp. mają szansę być rozwiązane dzięki postępowi badań genetycznych. Do tego niezbędne jednak są izolacje i badania kolejnych przedstawicieli BNR w Europie i innych rejonach świata oraz udostępnianie ich sekwencji regionu rDNA w ogólnodostępnych bazach danych. Pozwoli to na uzyskanie wiarygodnych informacji na temat ich ewolucji i rozprzestrzeniania geograficznego, a także rozstrzygnie dylematy co do ich roli gospodarczej i ekologicznej.

Binucleate Rhizoctonia spp. an increasingly important pathogens in the cultivation of plants

Abstract:

The Rhizoctonia complex is a large, heterogenuous group of filamentous fungi including multinucleate R. solani with Thanatephorus teleomorph, binucleate Rhizoctonias (BNR) with Ceratobasidium teleomorph and other „Rhizoctonia-like” species. They can be saprotrophs as well as crop pathogens or orchid mycorrhizal symbionts. Basics characteristics for Rhizoctonia genus is uniform hyphal structure, possibility to form undifferentiated into rind and medulla sclerotia, hyphae long, branched with dolipore septa, hyphae with branches growing almost on right angle, a bit narrower in the point of branching and with septum near the point of branching, no possibility to form mitospores, forming short and wider cells named monilioid cells, lack of clump connections and rhizomorphs. One of the basic criteria of dividing into genus Rhizoctonia is the number of nuclei in young, vegetative and actively growing hyphae as well as the diameter of vegetative hyphae. This allow to distinguish the group with narrow hyphae (5-7 μm) with the average number of nuclei less than four, mostly it is two and sometimes three, but it is also possible to find one or four nuclei in a separate cell.
This review focuses on biology, systematics and pathogenic properties of binucleate Rhizoctonias (BNR) with Ceratobasidium teleomorph. BNR have been divided into 19 groups from AG-A to AG-U, based on the hyphal anastomosis. They have been reported in numerous countries, but it is possible that some anastomosis groups are present in every country. It seems that the distribution of anastomosis groups depends on the host plant presence and climate conditions. Some AGs have flexible capability for adaptation and wide host range, but isolates from other AGs have rather limited host ranges. Pathogenic isolates cause losses in different crops and the quality of sugar beet, ornamentals, vegetables, forest trees and obstacles to food production. This makes them ecologicall

Key words: BNR, binucleate Rhizoctonia, Ceratobasidium


"Edukacja Biologiczna i Środowiskowa" 2016/3, pp. 54-62